Πακέτα Αγάπης - Παιδιά / Gift Packs Children

Μήνυμα από την Άννα Γιακουμάκη.
Αγαπητοί μου φίλοι, θα σας πω μια ιστορία πέρα για πέρα αληθινή. Κάποτε, πριν από πολλά - πολλά χρόνια, όταν ακόμα προσπαθούσα να εκδώσω το πρώτο μου βιβλίο, βρέθηκα σε μια πάρα πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση. Παρότι εργαζόμουν σε δυο και τρεις δουλειές ταυτόχρονα, η έρευνα για τη Σπιναλόγκα, δεν μου άφηνε περιθώριο ούτε για έναν καφέ. Μια μέρα λοιπόν, μην έχοντας καθόλου χρήματα, πήγαμε για περπάτημα στο βουνό με έναν πολύ καλό μου φίλο, τον συγχωρεμένο τον Κωστή το Σπίθα (Οψιανό), αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο & καλλιτέχνη. Καταπονημένη ψυχολογικά από την υπερπροσπάθεια της έρευνας & της αναζήτησης λύσης για να εκδώσω το βιβλίο μου, έκατσα σε μια πέτρα και ξεκίνησα να κλαίω γοερά. Με είχε πιάσει το παράπονο για όλες αυτές τις δυσκολίες & τα εμπόδια που ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια κάθε τρεις και λίγο. Τότε με πλησίασε ο Σπίθας. 
- Τί έχεις;
- Άσε με μωρέ Κωστή! Δε βλέπεις τα χάλια μου;!; Δουλεύω, δουλεύω, τρέχω από εδώ και από 'κει για να πάρω συνεντεύξεις των Σπιναλογκιτών και να μαζέψω τα ιστορικά στοιχεία 15 χρόνια τώρα και αντί να με βοηθήσουνε κι εμένα λίγο, όλο τρικλοποδιές μου βάζουνε, τη μια οι εκδότες, την άλλη από το δήμο, την άλλη ο Κουτσομύτης... Τόσα χρόνια παλεύω μοναχή μου να καταγράψω την αληθινή ιστορία και τα κατάφερα χωρίς να τους ζητήσω ποτέ τίποτα! Και ποιο είναι το όφελός μου;!; Να! Ξάνοιξε* (*κοίτα)! Στην τσέπη μου έχω 30 cent! Ούτε ένα καφέ δεν μπορώ να αγοράσω με αυτά τα λεφτά! 
- Και γι' αυτό στεναχωριέσαι;! Μου λέει βάζοντας τα γέλια και βγάζει ταυτόχρονα από την τσέπη του κάτι κέρματα και αρχίζει να τα μετρά. 
- 30 εσύ και 40 cent εγώ, κι οι δυο μαζί έχουμε 70! Ούτε ένα ευρώ! 
- Και πού είναι το αστείο βρε Κωστή και γελάς;!;  
- Διότι κλαις βρε παιδί μου επειδή δεν έχεις λεφτά να πιεις έναν καφέ, την ώρα που έχεις δημιουργήσει ένα πραγματικό διαμάντι της ιστορίας! Είναι θέμα χρόνου να αναγνωριστεί ο κόπος σου Αννούλα! Πάμε στο σπίτι να πιούμε τον καφέ! Τελείωσε η βόλτα για σήμερα!
Ήταν απόγευμα ακόμα και μην έχοντας κάτι άλλο να κάνω, τον ακολούθησα και πήγαμε στο σπίτι του, όπως συνηθίζαμε να κάνουμε πολλές φορές, ειδικά προς το τέλος του μήνα, που τα χρήματά μας τελείωναν. Εκεί, περνούσαμε όμορφα συζητώντας για τους Αρχαίους Έλληνες, τις τέχνες, τα γράμματα ή ζωγραφίζοντας με ιδιαίτερες τεχνικές όπως με τους  ραπιδογράφους. Όταν μπήκαμε στο σπίτι, όντας πολύ στεναχωρημένη και αμίλητη, πήγα κι έκατσα στην ξύλινη καρέκλα τη χαμηλή που καθόμουν συνήθως, κοντά στο παράθυρο. Ο Σπίθας κινήθηκε προς το εσωτερικό του σπιτιού και τον άκουγα να κάνει θόρυβο. Μετά από λίγο, εμφανίζεται στο σαλονάκι. Με πλησιάζει κρατώντας στα χέρια του μια μέτρια σε μέγεθος, ημίλευκη πέτρα, μερικά καλέμια κι ένα μικρό σφυράκι. 
- Πάρε! Σου τα κάνω δώρο με πολλή αγάπη μικρή μου, αν και είχα πει ότι δε θα ξαναδώσω κανενός σαπουνόπετρα!
- Τί είναι αυτά;
- Σαπουνόπετρα, την είχα φέρει από την Κίνα όταν ταξίδευα με τα καράβια και εργαλεία για να τη σκαλίσεις.
- Άσε μας βρε Κωστή! Για λιθόγλυπτα είμαι τώρα εγώ;!; Δεν έχω όρεξη και από την άλλη, εγώ δεν ξέρω να κάνω γλυπτά στην πέτρα...
- Μα είσαι παράξενη βρε παιδί μου... Το ξέρω ότι δεν ξέρεις! Ώρα να μάθεις!
- Δεν έχω όρεξη Κωστή, είμαι πολύ στεναχωρημένη...
- Μα εδώ είναι το θέμα! Να κρατήσεις το νου σου δημιουργικό και ευχάριστα απασχολημένο, μέχρι να έρθει η ημέρα που θα τα έχεις καταφέρει! Το βιβλίο σου είναι πολύ καλό! Είναι θέμα χρόνου να βγει στην επιφάνεια και να αναγνωριστεί ο κόπος σου! Πάρε την πέτρα και τα εργαλεία και προσπάθησε να δεις τί μπορείς να κάνεις.
- Δεν τη θέλω.
- Θα κάνουμε μια συμφωνία; θα τα πάρεις και αν σε μια εβδομάδα δεις ότι δεν θες ή δεν μπορείς να κάνεις λιθόγλυπτα, σε παρακαλώ να μου τα φέρεις πίσω, διότι δεν είναι για πέταμα και θα τα χρησιμοποιήσω εγώ. 
Το ίδιο βράδυ κιόλας, μην έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω, ξεκίνησα να γρατζουνώ δειλά με ένα μικρό εργαλείο, τη σαπουνόπετρα που μου είχε δώσει ο Σπίθας. Τελικά, βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα τη λιθογλυπτική και εκείνο το βράδυ, κοιμήθηκα απροσδόκητα τόσο όμορφα, που δεν θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Τις επόμενες δύο ημέρες, ασχολήθηκα περισσότερο και τελικά κατάφερα να δημιουργήσω το πρώτο μου λιθόγλυπτο! Ναι! Μπορούσα να κάνω γλυπτική σε πέτρα! Ενθουσιασμένη σαν το μικρό παιδί, πήρα το μικρό γλυπτό μου και πήγα στη Νεάπολη, όπου ζούσε ο Σπίθας, για να του το δείξω. Είχα σκαλίσει στη σαπουνόπετρα ένα πρόσωπο αρχαιοελληνικό, είχα δημιουργήσει ωπές για να εισέρχεται εντός του το φως του ήλιου και είχα αφήσει και μια πλευρά τραχιά, για να φαίνεται η φυσική ομορφιά της πέτρας. Όταν πλησίασα τον Σπίθα, του έδειξα την πέτρα από την τραχιά πλευρά και του είπα,
- Κωστή, σου έφερα πίσω την πέτρα..., δεν μπορώ να κάνω γλυπτά αυτήν την περίοδο...
Ο Σπίθας λυπήθηκε πολύ και το διέκρινα στα μάτια του, την ώρα που με κοίταζε και άπλωνε το χέρι του για να παραλάβει την πέτρα. Όταν όμως πήρε στα χέρια του την σαπουνόπετρα, ένοιωσε την περίεργη υφή, μια υφή που μόνο μια σκαλισμένη πέτρα θα μπορούσε να έχει. Τη γύρισε από την άλλη πλευρά και έλαμψαν τα μάτια του από χαρά. Κοίταζε μια εμένα, μια το μικρό λιθόγλυπτο. 
- Τα κατάφερες μικρή μου! Φαντάσου να ήξερες να κάνεις και λιθόγλυπτα, όταν κάνεις τέτοια αριστουργήματα τη στιγμή που δεν ξέρεις! 
Αγκαλιαστήκαμε και γελούσαμε αρκετή ώρα με αυτά τα νέα δεδομένα. Ο Σπίθας, πήγε και μου έφερε μερικές πέτρες ακόμα για να δοκιμάσω τις λιθογλυπτικές μου ικανότητες; έναν οφίτη, άλλη μια σαπουνόπετρα κι έναν μαργία. Η κατάσταση με τα οικονομικά, ή της δύσκολης καθημερινότητάς μου τότε, δεν είχε αλλάξει, όμως είχα κάτι πολύ όμορφο και δημιουργικό να ασχοληθώ κάθε μέρα, που με κρατούσε χαρούμενη μέχρι να φτιάξουν λιγάκι τα πράγματα. Και κάποια στιγμή, άλλαξαν! Για την ιστορία, ένα μήνα περίπου αργότερα, με ευλόγησε ο Θεός (ή το Σύμπαν, όπως θέλετε πείτε το) και οι άνθρωποι και κατάφερα να ιδρύσω τον πρώτο μου Εκδοτικό Οίκο, τις Εκδόσεις Οψιδιανός (το οποίο όνομα το έδωσα τιμής ένεκεν στον Σπίθα -ήταν το καλλιτεχνικό του όνομα & το αγαπημένο του πέτρωμα ο οψιδιανός-, για την χαρά, την έμπνευση και το κουράγιο που μου έδινε για πολλά δύσκολα χρόνια). Το βιβλίο μου ήταν πια στην αγορά και σύντομα θα γινόταν best-seller.  Σήμερα, έχοντας πάνω από 25 βιβλία στο συγγραφικό μου έργο και μια επέκταση των πωλήσεών τους σε 84 χώρες παγκοσμίως, το μυαλό μου γυρνάει πίσω, σε αυτή την ιστορία με την πέτρα. Αγαπητέ μου φίλε, που τώρα διαβάζεις όσα γράφω, εγώ δεν ειδικεύομαι στα λιθόγλυπτα, όπως ο Σπίθας και δεν μπορώ να σου δώσω μια πέτρα και μερικά εργαλεία για να σου προσφέρω χαρά. Όμως, ειδικεύομαι στον γραπτό λόγο και όπως ο Σπίθας μου πρόσφερε αυτή την ταπεινή πέτρα, έτσι κι εγώ με τη σειρά μου, σου προσφέρω με μεγάλη αγάπη τα παρακάτω ταπεινά Πακέτα Αγάπης, με στόχο να τα χρησιμοποιήσεις για να κρατηθείς κι εσύ και τα παιδιά σου, δημιουργικός και σε καλή ψυχολογία, μέχρι τα πράγματα να πάνε λίγο καλύτερα. Όλα τα αρχεία, είναι έτοιμα για εκτύπωση. Έναν εκτυπωτή στο σπίτι κάποιου συγγενή ή φίλου,  θα τον βρεις. Ο Σπίθας μου είχε πει, "...Θα κάνουμε μια συμφωνία; θα τα πάρεις και αν σε μια εβδομάδα δεις ότι δεν θες ή δεν μπορείς να κάνεις λιθόγλυπτα, σε παρακαλώ να μου τα φέρεις πίσω, διότι δεν είναι για πέταμα και θα τα χρησιμοποιήσω εγώ...". Εγώ θα σου πω, κατέβασέ τα για ένα μήνα, εκτύπωσε όσα νομίζεις ότι θα σε βοηθήσουν και αν στον ένα μήνα δεις ότι δεν σε ενδιαφέρουν, μη μου τα στείλεις πίσω, αλλά κάνε τα δώρο - προώθησέ τα σε κάποιον άλλο που πιστεύεις ότι ίσως θα μπορούσαν να του φανούν χρήσιμα. Να αισθανθείς άνετα να κατεβάσεις όσα από τα Δωρεάν Πακέτα Αγάπης χρειάζεσαι, ακόμα και όλα! Η οικονομική δυσχέρεια ΔΕΝ μας χαρακτηρίζει ως ανθρώπους! Χρησιμοποίησε αυτά τα ταπεινά "εργαλεία" και βγάλε στην επιφάνεια αυτό το όμορφο πλάσμα που έχεις μέσα σου! Το δημιουργικό! Το χαρούμενο! Το δοτικό! Το αισιόδοξο! Το καλόκαρδο! Αυτό το πλάσμα που ξέρει να μάχεται και να κερδίζει! Οι δυσκολίες, θα περάσουν. Έως τότε προσπάθησε, όπως έλεγε και ο αγαπημένος μου Σπίθας, "...Να κρατήσεις το νου σου δημιουργικό και ευχάριστα απασχολημένο, μέχρι να έρθει η ημέρα που θα τα έχεις καταφέρει!...". 
Άννα Γιακουμάκη